(Wall shared with Jura Shust) 

<  1/8  >
(Wall shared with Jura Shust)  

<  2/8  >
 

<  3/8  >
 

<  4/8  >
 

<  5/8  >
 

<  6/8  >
 

<  7/8  >
 

<  8/8  >
 



SKYING

During Rendertime

- Digital photograph, oil paint filter, edited and printed on canvas.
- Photoframe, slideshow with excerpts about Metamodernism & cloud fragments taken from paintings made in romanticism period.




Excerpts:

David Foster Wallace "E Unibus Pluram: Television and U.S. Fiction" (1993)
"The next real literary “rebels” in this country might well emerge as some weird bunch of anti-rebels, born oglers who dare somehow to back away from ironic watching, who have the childish gall actually to endorse and instantiate single-entendre principles. Who treat of plain old untrendy human troubles and emotions in U.S. life with reverence and conviction. Who eschew self-consciousness and hip fatigue. These anti-rebels would be outdated, of course, before they even started. Dead on the page. Too sincere. Clearly repressed. Backward, quaint, naive, anachronistic. Maybe that’ll be the point. Maybe that’s why they’ll be the next real rebels.
Real rebels, as far as I can see, risk disapproval. The old postmodern insurgents risked the gasp and squeal: shock, disgust, outrage, censorship, accusations of socialism, anarchism, nihilism. Today’s risks are different. The new rebels might be artists willing to risk the yawn, the rolled eyes, the cool smile, the nudged ribs, the parody of gifted ironists, the “Oh how banal”. To risk accusations of sentimentality, melodrama. Of overcredulity. Of softness. Of willingness to be suckered by a world of lurkers and starers who fear gaze and ridicule above imprisonment without law. Who knows."

David van Reybrouck, NRC Handelsblad (2010)
«De postmoderne generatie is bang om zich te branden aan
een engagement dat fout kan uitpakken, bang voor politieke besmetting,
bang voor het oordeel van later. (…) Maar er is nu een
nieuwe beweging gaande van mensen die echt geglobaliseerd zijn,
de post-postmodernen, die wel stelling nemen»
De terugkeer van Grote Verhalen «Maar dan wel een verhaal dat de lessen van de twijfel en de zelfkritiek in zich draagt, een verhaal met ruimte voor nuancering, zonder de arrogantie en agressie van een dominante overtuiging.»

Thomas Lommee (2015)
"The next big thing will be a lot of small things"

Albert Camus, De mythe van sisyphus (1942)
"Ook het verstand zegt me dus op zijn eigen manier dat deze wereld absurd is. Het tegengestelde, de blinde rede, kan wel doen alsof alles duidelijk is; ik wacht op bewijzen en ik hoop dat zij gelijk heeft. Maar in weerwil van zo veel aanmatigende eeuwen, in weerwil vooral ook van zo vele welsprekende en overtuigende mannen, weet ik dat dat vals is. Op dit plan althans is er geen geluk als ik niet kan weten. Deze algemene, praktische of morele rede, dit determinisme, deze alles verklarende categorieën hebben voor een oprecht mens iets belachelijke. Ze hebben met geest niets te maken. Ze loochenen zijn diepste waarheid, namelijk dat hij in ketenen ligt. In dit onverklaarbare universum krijgt het lot van de mens voortaan een zin. Een menigte irrationele grootheden is opgestaan en omringt hem tot zijn laatste uur. In zijn nieuwe, nu op afspraak berustende helderheid, wordt het gevoel voor het absurde helderder en duidelijker omlijnd. ik zei dat de wereld absurd was en liep daarmee op de zaak vooruit. Deze wereld is in zichzelf niet redelijk, dat is alles wat men erover zeggen kan."

Jaap Peters (OccupyAmsterdam - 2011)
'Ik ben een hypocriet, maar blijf het proberen'

Jerry Saltz "Sincerity and Irony Hug It Out" (2010)
It’s an attitude that says: "I know that the art I’m creating may seem silly, even stupid, or that it might have been done before, but that doesn’t mean this isn’t serious."

Robin van den Akker & Timotheus Vermeulen, "Metamodernisme" (2011)
«Pff, moet dat, het heeft toch geen zin» wordt steeds vaker
«tja, laten we het eens proberen, je weet nooit.»

Robin van den Akker & Timotheus Vermeulen, "Metamodernisme" (2011)
Doorheen haar vele gedaanten wordt de romantische sensibiliteit
echter gekarakteriseerd door de oscillatie tussen verschillende
betekenende polen: het eeuwige en het vergankelijke, natuur
en cultuur, hoop en melancholie, enthousiasme en ironie,
het bijzondere en het alledaagse, enzovoorts. De kern van de
romantische sensibiliteit is dan ook precies de spanning die volgt
uit het verenigen van onverenigbare polen, het verbinden van
twee tegengestelde posities, een onmogelijke mogelijkheid: een
‹double-bind.›

Robin van den Akker & Timotheus Vermeulen, "Metamodernisme" (2011)
Als de moderne houding ten aanzien van grote verhalen,
absolute waarheden en idealisme kan worden omschreven
als fanatiek, enthousiast of naïef en de postmoderne houding als
apathisch, ironisch of cynisch, dan kan de metamoderne attitude
worden omschreven als een gematigd fanatisme, een pragmatisch
idealisme of een geïnformeerde naïviteit.

David Foster Wallace (1993 interview)
"Sarcasm, parody, absurdism and irony are great ways to strip off stuff’s mask and show the unpleasant reality behind it. The problem is that once the rules of art are debunked, and once the unpleasant realities the irony diagnoses are revealed and diagnosed, “then” what do we do?"

David Foster Wallace (1993 interview)
"All we seem to want to do is keep ridiculing the stuff. Postmodern irony and cynicism’s become an end in itself, a measure of hip sophistication and literary savvy.
Few artists dare to try to talk about ways of working toward redeeming what’s wrong, because they’ll look sentimental and naive to all the weary ironists. Irony’s gone from liberating to enslaving."

Novals (°1772 +1801)
"De wereld moet geromantiseerd worden. Zo vindt men de oorspronkelijke zin terug. Romantiseren is niet anders dan een kwalitatieve machtsverheffing. Het lagere Zelf word in deze operatie met een betere Zelf geïdentificeerd (...) Doordat ik het gemeenschappelijke een hoge zin, het gewone een geheimzinnig aanzien, het bekende de waarde van het onbekende, het eindige een oneindige schijn geef, zo romantiseer ik het."

Timotheus Vermeulen & Robin van den Akker - Het nieuwe tijdperk: metamodernisme (2013)
"De geopolitieke, economische en ecologische crises dwingen de leden van de metamoderne generatie om een stelling te betrekken. Deze generatie heeft echter uit postmoderne tekstboeken begrepen dat één positie innemen problematisch is. Maar nu de welvaartskloof tussen de elite en de rest steeds groter wordt en het politieke midden uiteen wordt getrokken door debatten over multiculturalisme, graaikapitalisme en eurocratisme zal de metamoderne generatie wel moeten."

Brendan Dempsey - [R]econstruction: Metamodern ‘Transcendence’ and the Return of Myth (2015)
Postmodernism: Or, the Loss of Depth
The process by which transcendence and grand narratives of faith lost their value or stronghold within contemporary society appears to have begun with modernity and the modern critique of religion. This process culminated within the postmodern worldview, which eschewed not just religious truth but all notions of transcendent truths, all grand narratives, archetypes, and paradigmatic models for living.
In doing so, however, postmodernism saw a radical narrowing of focus — a loss, one might say, of dimensionality. For, without something ‘deeper’, there is only surface: the one-dimensional plane of here and now. Without the grand objective picture there are only countless subjective lenses: no facts, only interpretations (Nietzsche again). In short, the foundation is removed, there is nothing to ground, nothing ‘deeper’ any longer. Now there is only total immanence.
As critics such as Baudrillard have pointed out, this distinctly postmodern development has led to a philosophical preoccupation with surfaces and simulacra—of shallowness and leveling.
From (pre)modern icons of spiritual transcendence…
we come to the postmodern kitsch of total material immanence…
…to signifiers without signifieds, to sensations without Sense, to life without depth.

Brendan Dempsey - [R]econstruction: Metamodern ‘Transcendence’ and the Return of Myth (2015)
There is a revival of the mythic; sublimity, narrative, depth, meaning, and reorientation are once again being sought out and can be seen within metamodern artforms. And yet, precisely because one knows this transcendence cannot be unequivocally asserted (indeed, quite the contrary), its entertainment as an idea is of an essentially different sort than (pre)modern naiveté. It is indeed an “informed naiveté” (9) a sense of transcendence arising out of and ultimately held in check by the acknowledged immanent frame.

Brendan Dempsey - [R]econstruction: Metamodern ‘Transcendence’ and the Return of Myth (2015)
However, metamodern mythopoeia never decidedly affirms or rejects the idea of the grand narratives of faith and transcendence. Indeed, it is precisely this ambiguity which allows for transcendent experience in the first place: metamodern faith must presume a kind of atheism if one is to have the freedom to create ‘God’. But this fragile theism that metamodern religious conceptions generate never settles on a fixed perspective, never loses the malleability of art. It cannot ossify completely into characteristically naïve religious conceptions before it crumbles again under critical scrutiny back to atheism. Indeed, it is only within this dynamism that such myths can exist.

Seth Abramson 'Metamodernism: The Basics' (2014)
"Metamodernism seeks to collapse distances, especially the distance between things that seem to be opposites, to recreate a sense of wholeness that allows us to -- in the lay sense -- transcend our environment and move forward with the aim of creating positive change in our communities and the world.

Seth Abramson 'Metamodernism: The Basics' (2014)
"…in the Internet Age we often feel like we're different people -- that is, different versions of the same person, or a single person so beset upon by the identities of other people on the Internet that we start to feel like a combination of how we see ourselves and how others see themselves.
The result of this kind of vertical layering of emotions or identities -- a layering in which each layer is co-equal in being present and active, rather than obscuring of other layers -- is that metamodern poems can sometimes seem sloppy or irresponsible or confusing or (most often) easy to read but difficult to understand. The reason for this is that the metamodern poet is "enacting" (making manifest on the page) what it's like to be alive in the Internet Age generally and to be on the Internet daily."

Seth Abramson 'Metamodernism: The Basics' (2014)
So in response to postmodernists' obsession with decay and decline and rupture, metamodernists say, "Okay, let's say you're right. We still have to live, don't we? To try to be happy? Try to create? Try to be part of a community? What sort of philosophy could let us aim toward a reconstruction of ourselves and our culture -- however problematic or illusory it might turn out to be -- that could also form part of a plan for healthy living and great creativity and even new forms of political action?"

"Poststructuralism is over if you want it."
(John & Yoko, Seth remix)

The Simpsons - "Homerpalooza" (1996)
"Oh, here comes that cannonball guy. He's cool."
"Are you being sarcastic, dude?"
"I don't even know any more."